Czy porzucono plany budowy trzeciego tunelu pod torami w Wołominie? A jeśli nie, na jakim etapie znajduje się obecnie przygotowanie tej inwestycji? Oto jaką odpowiedź uzyskał niedawno od władz Powiatu były starosta, a dziś radny, Adam Lubiak.
Przypomnijmy, że koncepcja budowy trzeciego tunelu w Wołominie, planowanego w rejonie ul. Wilsona, przy OSiR „Huragan” Wołomin, pojawiła się w 2024 roku.
„Proszę o wskazanie w szczególności, czy prowadzone są prace projektowe, jakie uzgodnienia zostały już wykonane oraz jaki jest przewidywany harmonogram dalszych działań. Proszę również o informację, czy określono wstępny koszt inwestycji, źródła jej finansowania oraz przewidywany termin rozpoczęcia realizacji” – docieka w swojej interpelacji radny.
Odpowiedź nadeszła szybko. Jak deklaruje w piśmie starosta Arkadiusz Werelich: (…)
Tuż przy stacji kolejowej, od strony Parku Miejskiego im. Szuberta w Ząbkach, trwa budowa parkingu. Nowe miejsca postojowe mają poprawić komfort osób korzystających z kolei oraz ułatwić mieszkańcom dojazd i pozostawienie samochodu w okolicach stacji.
Inwestycja jest realizowana przez PKP PLK, w odpowiedzi na prośby i działania ze strony Miasta Ząbki. – W wyniku wysyłanych wniosków i monitów przez UM Ząbki w dniu 23.05.2024 r. została zwołana komisja w terenie z udziałem przedstawicieli PKP SA, PKP PLK SA oraz pracowników UM Ząbki. Podczas komisji ustalono m.in., że miasto przygotuje i przekaże koncepcję parkingu PKP, co uczyniło 13 czerwca 2024 r.
25.04.2025 r. PKP PLK wyłoniło wykonawcę parkingu w formule projektuj i buduj. Parking powstaje w ramach „Rządowego programu budowy lub modernizacji przystanków kolejowych na lata 2021-2026″ – informuje urząd miasta, dodając (…)
Zielonka uruchomiła procedurę kryzysową odstraszania dzików z obszarów zamieszkałych, tworząc specjalny numer telefonu, pod który można zgłaszać obecność dzika lub stada dzików. To nr 733 300 805. Telefon jest aktywny przez całą dobę, 7 dni w tygodniu (w tym weekendy oraz dni wolne od pracy).
Dokonując zgłoszenia, prosimy o podanie konkretnej lokalizacji ich występowania. Im bardziej konkretne wskazanie miejsca ich przebywania, tym skuteczniejsza i szybsza będzie nasza interwencja. Co się dzieje po zgłoszeniu obecności dzika lub stada dzików? Po otrzymanym zgłoszeniu przekazujemy lokalizację dzika lub stada dzików do wyspecjalizowanego podmiotu, który niezwłocznie zobowiązany jest podjąć interwencję (nawet w nocy lub dni świąteczne) polegającą na humanitarnym wyprowadzeniu zwierząt dzikich z miejsca, w którym stanowią zagrożenie – wyjaśniają władze Zielonki. (…) Cały artykuł przeczytasz na łamach Wieści.
W gminie Poświętne podjęto projekt uchwały dotyczący pokrycia części kosztów gospodarowania odpadami komunalnymi z dochodów własnych gminy. Skarbnik Beta Kotulska wyjaśniła, że obecnie gmina Poświętne dopłaca do systemu gospodarowania odpadami, którego koszty zgodnie z ustawą powinny się równoważyć.
Na chwilę obecną już dopłacamy do systemu śmieciowego, a koszty zgodnie z ustawą powinny się równoważyć. Jednakże jest artykuł, który pozwala gminie dopłacić z własnych dochodów innych niż opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli taki właśnie fakt ma miejsce. Chcemy się zabezpieczyć, żeby po prostu nie zabrakło pieniędzy. Nie chcemy podnosić mieszkańcom opłaty za śmieci, a wiemy już, że troszkę tych pieniędzy zabraknie (…) Cały artykuł przeczytasz na łamach Wieści.
Nielegalne składowisko odpadów niebezpiecznych, które znajduje się w Wołominie przy ul. Łukasiewicza 11, cały czas powoduje niepokój wśród okolicznych mieszkańców. W minionym tygodniu ponownie zauważono wyciek z instalacji kanalizacji deszczowej na terenie składowiska do rzeki Czarnej. Sprawą zajęły się odpowiednie służby. Straż Pożarna potwierdziła, że był to wyciek cieczy przypominającej substancję ropopochodną. Miejsce zostało zabezpieczone i zajęto się zneutralizowaniem cieczy. Następnie teren przekazano przedstawicielom Wód Polskich.
Problem nielegalnych składowisk odpadów jest na tyle poważny, że niedawno dyskutowano na ten temat również podczas Konwentu Marszałków Województw RP. – Problem z nielegalnymi magazynami odpadów ma nie tylko Mazowsze, ale cała Polska. Niestety, w ostatnich latach one narastają, także ze względu na błędy legislacyjne. Konieczne jest więc wprowadzenie zmian, które pomogą rozwiązać problem nielegalnych składowisk odpadów – podkreśliła Janina Ewa Orzełowska, członkini zarządu województwa mazowieckiego.
Jak ustalono podczas konwentu, niezbędny jest stały mechanizm finansowania (…)
W Radzyminie rośnie koszykarska społeczność, która coraz mocniej zaznacza swoją obecność na sportowej mapie regionu. Wilki Radzymin to dziś drużyna seniorska występująca w trzeciej lidze, Akademia Koszykówki, sekcja amatorska, wydarzenia sportowe i społeczne, a przede wszystkim ludzie, których połączyła pasja do koszykówki.
– Kiedy startowaliśmy w 2020 roku, założyłem, że na budowę klubu poświęcę 10 lat. Dziś już wiemy, że nasze plany sięgają znacznie dalej. Staramy się robić dobre rzeczy we właściwy sposób. Sport uczy nas przygotowania, komunikacji i współpracy – i te zasady sprawdzają się nie tylko na parkiecie – podkreśla Bartłomiej Rajchert, prezes Wilków Radzymin.
Wilki często zapraszają do Radzymina gwiazdy polskiej koszykówki. Ostatnio gościli m.in. Grabo, Kacpę, Tomka Tomanka, Michała Hlebowickiego i Aldonę Morawiec.
Wilcza wataha rośnie w siłę Dziś Wilki są projektem, który łączy sport wyczynowy, szkolenie dzieci i młodzieży, rekreację, integrację mieszkańców oraz współpracę z biznesem. Klub krok po kroku buduje swoją markę, a kolejne sezony pokazują, że jego ambicje sięgają znacznie dalej niż wynik najbliższego spotkania. – Sport łączy, uczy i wychowuje. Koszykówka to nasza pasja i właśnie na niej budujemy silną markę Wilków. Jesteśmy też wiarygodnym partnerem dla samorządu Radzymina i Mazowsza, z którymi od lat dobrze współpracujemy – mówi Bartłomiej Rajchert. Trenerzy, zawodnicy, rodzice, wolontariusze, kibice, partnerzy i sponsorzy tworzą społeczność, bez której trudno byłoby myśleć o dalszym rozwoju klubu.
Trener Wojciech Jurkiewicz przez ostatnie 4 lata prowadził zespół 3 ligi mężczyzn WOZKosz, teraz skupi się na koordynacji pracy Akademii Koszykówki.
Od trzeciej ligi do wielkich marzeń Najbardziej widoczną częścią projektu pozostaje drużyna seniorska. Zespół od czterech lat występuje na poziomie trzeciej ligi i z sezonu na sezon podnosi swój poziom sportowy. – Postęp, jaki wykonali nasi seniorzy, sprawia, że z Wilkami trzeba się liczyć w rozgrywkach. Jednocześnie wychowankowie Akademii Koszykówki są zapatrzeni w starszych kolegów i coraz śmielej zaczynają deptać im po piętach – mówi Rajchert. Pierwsza drużyna ma być sportową wizytówką klubu, ale także inspiracją dla młodszych zawodników. Akademia z kolei ma przygotowywać kolejnych graczy do wejścia w seniorską koszykówkę. Wilki nie ukrywają swoich ambicji. Chcą rozwijać zawodników, którzy w przyszłości będą mogli rywalizować na coraz wyższym poziomie. Droga od pierwszego treningu do drużyny seniorskiej ma być otwarta dla każdego, kto talent i ambicję potrafi połączyć z pracą.
Nowy trener, nowe otwarcie
Mikołaj Witkowski.
Jednym z najważniejszych wydarzeń przed nowym sezonem jest zmiana na stanowisku trenera pierwszego zespołu. Od początku przygotowań z seniorami pracuje Mikołaj Witkowski, który 11 sierpnia został oficjalnie przedstawiony jako główny szkoleniowiec drużyny. W latach 2022–2026 Witkowski pracował w Dzikach Warszawa jako asystent trenera i team manager. W tym czasie klub wywalczył awans z pierwszej ligi do ekstraklasy, zdobył brązowy medal Polskiej Ligi Koszykówki oraz mistrzostwo ENBL. – Bardzo się cieszę, że dołączam do Wilków Radzymin i będę mógł rozwijać się wspólnie z klubem. To młoda, ale bardzo ambitna organizacja, która już teraz wyróżnia się profesjonalnym zarządzaniem oraz oprawą spotkań – mówi Mikołaj Witkowski. Zatrudnienie Witkowskiego to dla Wilków coś więcej niż zmiana szkoleniowca. Jest elementem szerszego planu rozwoju klubu i budowania pomostu między akademią a pierwszym zespołem. – Pod względem organizacyjnym Wilki nie ustępują wielu klubom występującym w pierwszej lidze, a nawet w ekstraklasie. Dlatego, mimo że ostatnie cztery lata spędziłem na najwyższym poziomie rozgrywkowym, po przyjściu do Radzymina nie odczuwam dużej różnicy w organizacji codziennej pracy – podkreśla Witkowski.
Najważniejsza jest droga młodego zawodnika Jednym z priorytetów nowego szkoleniowca jest rozwój akademii i stworzenie młodym koszykarzom realnej ścieżki prowadzącej do seniorskiej drużyny. – Będę uważnie obserwował naszą młodzież, współpracował z trenerami grup młodzieżowych i stopniowo wprowadzał najbardziej perspektywicznych graczy do drużyny seniorów. Zależy mi, aby nie tylko trenowali z pierwszym zespołem, lecz także otrzymywali prawdziwe szanse na parkiecie – zapowiada Witkowski. Klub chce stawiać przede wszystkim na zawodników związanych z Radzyminem i regionem, nie rezygnując przy tym ze sportowych ambicji. – Chcemy wprowadzać do seniorskiej koszykówki lokalną młodzież, sprawdzać możliwości zawodników związanych z Radzyminem oraz poszukiwać utalentowanych graczy z regionu. Do każdego meczu będziemy jednak wychodzić z nastawieniem na zwycięstwo. Jeżeli za rok klub uzna, że jako organizacja jesteśmy gotowi zrobić kolejny krok, od strony sportowej chcemy być przygotowani do realnej walki o awans do wyższej ligi – deklaruje trener.
Sport jako szkoła życia W Wilkach wynik sportowy jest ważny, ale praca z dziećmi i młodzieżą ma znacznie szerszy wymiar. Koszykówka ma pomagać młodym ludziom rozwijać nie tylko umiejętności sportowe, lecz także cechy potrzebne w dorosłym życiu. – Jednym z fundamentalnych zadań klubowej pracy z dziećmi i młodzieżą jest nie tylko rozwój sportowy, ale również przygotowanie ich do radzenia sobie z wyzwaniami współczesnego świata – mówi Bartłomiej Rajchert. Trening uczy systematyczności, punktualności, współpracy i odpowiedzialności. Szybko pokazuje też, że sam talent nie wystarczy bez konsekwentnej pracy. – Chcemy również, aby sport dawał młodym ludziom nowe możliwości. Jesteśmy otwarci na dzieci i młodzież z całej naszej gminy, także z terenów wiejskich. Na parkiecie liczą się ambicja, zaangażowanie i gotowość do pracy. Sport może budować pewność siebie i poczucie własnej wartości, a jednocześnie uczyć funkcjonowania w grupie – podkreśla Rajchert. Wojciech Jurkiewicz, koordynator Akademii Koszykówki Wilków Radzymin, zwraca uwagę na jeszcze jeden aspekt szkolenia. – Chcemy wychowywać nie tylko dobrych koszykarzy, ale przede wszystkim dobrych ludzi. Sport uczy odpowiedzialności, szacunku, konsekwencji i współpracy. Na boisku nie da się wszystkiego zrobić samemu. Możesz mieć talent, ale potrzebujesz kolegów. Możesz być liderem, ale musisz umieć słuchać. Możesz przegrać mecz, ale następnego dnia trzeba przyjść na trening i pracować dalej. To są lekcje, które zostają na całe życie – mówi Jurkiewicz.
Wilki otwarte dla każdego Ważną częścią projektu jest oferta skierowana do dorosłych. Dla wielu z nich koszykówka to przede wszystkim sposób na aktywność fizyczną, odpoczynek po pracy i spotkanie z ludźmi. Tak działa sekcja amatorska, którą koordynuje wiceprezes Wilków Radzymin Paweł Michalski. Grupa liczy około 60 pasjonatów. Treningi odbywają się trzy razy w tygodniu – we wtorki, czwartki i niedziele – a w poszczególnych zajęciach uczestniczy średnio od 10 do 15 osób. – Koszykówka to dla nas coś więcej niż punkty zdobywane na parkiecie. To przede wszystkim ludzie, społeczność i wspólne emocje. Na co dzień przekonujemy się, że siła zespołu drzemie w każdym z nas – mówi Michalski. Szczególne miejsce w tej grupie zajmuje drugi wiceprezes zarządu Marcin Karczmarczyk, którego Michalski określa mianem „serca klubu”. Jego zaangażowanie pokazuje, że sportową społeczność tworzą nie tylko zawodnicy występujący w ligach, lecz także ludzie, którzy po prostu kochają koszykówkę.
Event „Trenuję, nie scrolluję! Czas na ZRYW!” (31.05) zgromadził liczną widownię. Jednym z gości był Damian Olejniczak „Pszczelarz”, mistrz koszykarskich tricków.
Nie tylko parkiet Wilki chcą być obecne również poza halą. Klub organizuje wydarzenia integrujące mieszkańców i pokazujące, że sport może być punktem wyjścia do budowania relacji znacznie wykraczających poza samą rywalizację. – Wilki to więcej niż mecze i treningi. Organizujemy wydarzenia sportowe i kulturalne, które integrują nie tylko kibiców koszykówki, ale także mieszkańców naszego regionu. Wierzymy, że sport może być świetnym spoiwem społecznym. To właśnie tutaj zmieniamy garnitur czy odzież roboczą na koszulkę meczową, spotykamy się z przyjaciółmi i rywalizujemy w atmosferze wzajemnego szacunku – mówi Paweł Michalski.
Biuro Wilków od początku mieści się w Radzymińskim Ośrodku Kultury i Sportu. Dobre zaplecze organizacyjne pomaga w budowaniu nowoczesnego klubu.
Biznes i sport mogą grać w jednej drużynie Rosnące ambicje wymagają stabilnego zaplecza finansowego. Profesjonalizacja sportu kosztuje – od wynajmu hali, przez sprzęt i szkolenie, po organizację wydarzeń i rozwój akademii. – Profesjonalizacja sportu wymaga nakładów, a dobry produkt, jakim są Wilki, potrzebuje solidnego wsparcia biznesu. Chcemy jednak, aby była to relacja korzystna dla obu stron – podkreśla Paweł Michalski. Dlatego Wilki tworzą Sportowy Klub Biznesu – platformę współpracy dla przedsiębiorców zainteresowanych wspieraniem lokalnego sportu, ale także budowaniem relacji i rozwijaniem kontaktów biznesowych wokół klubu. – Zaangażowanie w sport to nie tylko reklama. Nasze mecze i wydarzenia mogą być miejscem spotkań przedsiębiorców, nawiązywania wartościowych relacji i wspólnych inicjatyw. Chcemy stworzyć środowisko, w którym sport i biznes rzeczywiście będą wzajemnie się wspierać – tłumaczy Michalski.
Czas na kolejne wyzwania Dziś Wilki Radzymin to kilka różnych światów połączonych jednym logo. Jest drużyna seniorska, która chce mierzyć coraz wyżej. Jest akademia wychowująca przyszłych zawodników. Jest sekcja amatorska skupiająca kilkudziesięciu dorosłych pasjonatów. Są kibice tworzący atmosferę podczas meczów, wydarzenia integrujące mieszkańców i przedsiębiorcy, którzy dostrzegają potencjał lokalnego sportu. Wszystkie te elementy łączy zespół ludzi, którzy od kilku lat krok po kroku budują Wilki. – Zapraszamy wszystkich: zawodników, kibiców, rodziców, wolontariuszy i przedsiębiorców. Budujmy Wilki razem – podsumowuje Tomasz Prażmowski, kierownik biura Wilków i trener Akademii. Wilki Radzymin nie chcą być wyłącznie zespołem, który wychodzi na parkiet i walczy o punkty. Chcą być miejscem, do którego chce się wracać – miejscem, w którym dziecko zaczyna przygodę ze sportem, dorosły po pracy znajduje przestrzeń do aktywności, kibic przeżywa emocje, przedsiębiorca angażuje się w lokalną społeczność, a młody zawodnik może marzyć o tym, że kiedyś wyjdzie na parkiet w seniorskiej drużynie Wilków przed własną publicznością. Bo największą siłą sportu jest to, że potrafi połączyć ludzi, którzy bez niego być może nigdy by się nie spotkali.
Jesteś zainteresowany współpracą? Skontaktuj się z Wilkami Radzymin! kontakt@wilki.basketball +48 881 729 000 Autor zdjęć: Szymon Starnawski
Magdalena Karłowicz tworzy sztukę, która nie pozwala na obojętność. Jej rzeźby zdobią przestrzeń publiczną Radzymina, Wołomina, Dąbrówki czy Klembowa. Mieszkająca w Dąbrówce artystka z sukcesem łączy wymagającą pracę warsztatową z misją kuratorską i edukacyjną. W rozmowie z Eweliną Dzięcioł opowiedziała m.in. o procesie twórczym i inspiracjach jakie towarzysza jej przy pracy.
Rzeźba to sztuka wymagająca siły i cierpliwości. Który moment procesu twórczego jest dla Pani najbardziej interesujący i daje najwięcej satysfakcji?
– Bardzo lubię moment wymyślania, kreowania, szukania pomysłu, ale jednak najwięcej satysfakcji daje mi sam proces tworzenia – to ciągłe poszukiwanie. Zależy oczywiście od techniki, ale rzeźba jako dziedzina jest często rozłożona na wiele etapów, również tych bardziej technicznych. Kiedy wykonuję rzeźbę w glinie, najpierw trzeba przygotować odpowiednią konstrukcję z metalu. Sam etap pracy w glinie jest dla mnie zdecydowanie najprzyjemniejszy. To wtedy forma powstaje, zmienia się, można ją cały czas poprawiać, szukać właściwego kształtu i wyrazu. Ten moment jest bardzo twórczy i daje mi najwięcej swobody i radości. Później przychodzi proces odlewania – czy to w gipsie, czy w brązie – i cała związana z tym praca techniczna. To zdecydowanie nie jest mój ulubiony etap. Wymaga dużego skupienia, dobrej organizacji, a bardzo często również pomocy innych osób. To etap gdzie równie ważna jest siła fizyczna. Ale taka właśnie jest rzeźba – to praca wieloetapowa i trzeba to zaakceptować. Nie wszystko jest w niej wyłącznie kreacją. Jest też dużo pracy fizycznej, technicznej i organizacyjnej. Dla mnie jednak najważniejsze pozostaje to, co dzieje się podczas samego tworzenia – moment, kiedy można szukać, zmieniać i obserwować, jak pomysł zaczyna nabierać konkretnej formy.
W przestrzeni publicznej, nie tylko powiatu wołomińskiego, można znaleźć kilka Pani rzeźb m.in. rzeźbę Hutnika w Wołominie, Cypriana Kamila Norwida w Dąbrówce czy Eleonorę Czartoryską w Radzyminie. Za każdą z tych prac stoi osobna historia, ale czy któraś z nich ma dla Pani wyjątkowe znaczenie?
– Każdej z tych rzeźb poświęciłam wiele czasu, przygotowań i pracy, dlatego wszystkie dobrze wspominam. Każda z nich miała oczywiście pełnić określoną funkcję – być upamiętnieniem konkretnej osoby. Miała też wyznaczoną przestrzeń, w której miała się znaleźć, a to wszystko wpływa zarówno na projekt, jak i późniejszą realizację. Szczególnie bliski jest mi Norwid, który stoi w Dąbrówce, również dlatego, że sama tam mieszkam. Norwid to wyjątkowa postać – wspaniały artysta i wielki twórca. Szukałam pomysłu, jak w rzeźbie odnieść się zarówno do jego życia, jak i twórczości. Bardzo się cieszę, że udało się ten pomnik zrealizować. Wyrzeźbiłam również popiersie Norwida, które znajduje się w Pałacu w Chrzęsnem, a za kilka dni zostanie odsłonięte kolejne popiersie, które miałam przyjemność wykonać dla Liceum Ogólnokształcącego im. C. K. Norwida w Radzyminie. To dla mnie bardzo miłe, że tych realizacji związanych z Norwidem jest kilka i że każda jest zupełnie inna.
Eleonora Czartoryska – Park Eleonory Czartoryskiej w Radzyminie.
Bardzo przyjemnie rzeźbiło mi się również Eleonorę Czartoryską. Zdecydowana większość realizacji upamiętniających, które wykonuję, dotyczy mężczyzn, dlatego zawsze szczególnie cieszę się, kiedy mogę stworzyć rzeźbę upamiętniającą kobietę. W przypadku Eleonory była to dla mnie ciekawa i satysfakcjonująca praca. Ale najbardziej interesujące jest chyba to, co dzieje się z tą rzeźbą już po jej ustawieniu. Mam wrażenie, że Eleonora stała się częścią miasta i zaczęła żyć swoim własnym życiem. Ludzie wieszają jej korale, zakładają czapki, bransoletki. To bardzo miłe, ale też ciekawe dla mnie jako rzeźbiarki. Pokazuje, że mieszkańcy zaczęli tę rzeźbę traktować trochę jak „swoją” i że stała się ona częścią codziennej przestrzeni miasta. To chyba jeden z najciekawszych momentów w pracy nad rzeźbą w przestrzeni publicznej – kiedy przestaje być już tylko moją pracą, a zaczyna funkcjonować wśród ludzi.
„Hutnik” – skwer przed Miejskim Domem Kultury w Wołominie.
Hutnik w Wołominie jest z kolei zupełnie inną realizacją. To rzeźba związana z historią i tożsamością miasta, z jego przemysłową przeszłością i ludźmi, którzy przez lata byli częścią wołomińskich zakładów. Cieszę się, że mogłam poprzez tę pracę nawiązać do tego ważnego fragmentu historii Wołomina. Pomnik Hutnika jest również bardzo dobrym przykładem tego, jak można stworzyć wokół rzeźby całościowe miejsce. Inwestor pochylił się nie tylko nad samą rzeźbą, ale również nad przestrzenią, która ją otacza – nad jej uporządkowaniem, zagospodarowaniem i stworzeniem miejsca przyjaznego dla odbiorcy. Dzięki temu rzeźba nie jest jedynie obiektem ustawionym w przestrzeni, ale staje się częścią większej całości. To dla mnie bardzo dobry przykład współpracy i pokazania, że efekt końcowy zależy nie tylko od samego dzieła, ale również od tego, w jakiej przestrzeni ono funkcjonuje.
Aktualnie tworzy Pani popiersie upamiętniające Marię Teresę Bartnik ps. „Diana” – harcerkę i łączniczkę Batalionu „Parasol”. Proszę nam trochę opowiedzieć jak wygląda proces twórczy tej rzeźby i na jakim jest on etapie.
Generał Franciszek Żymirski – Klembów.
– Ta realizacja jest dla mnie szczególna. To bardzo smutna historia, ponieważ bohaterka upamiętnienia, Maria Teresa Bartnik, zginęła w Powstaniu Warszawskim, mając zaledwie 13 lat. Cały czas towarzyszyła mi myśl, że przedstawiam dziewczynkę, która właściwie dopiero zaczynała swoje życie. Zależało mi więc, aby rzeźba była pełna powagi i dostojeństwa, ale jednocześnie niosła w sobie tę niezwykłą delikatność i kruchość dzieciństwa, które zostało tak tragicznie przerwane. Bardzo ważny był dla mnie wyraz twarzy Marii. Chciałam zachować w nim coś dziecięcego, żeby patrząc na tę postać, nie widzieć wyłącznie bohaterki czy symbolu patriotyzmu, ale przede wszystkim młodą dziewczynę. Myślę, że właśnie to zestawienie – młodzieńczej twarzy i świadomości tego, jak wielką odwagą musiała się wykazać – może być dla odbiorcy najbardziej poruszające. Przy cokole znajdzie się również rzeźba misia. Jest to symbol dzieciństwa, które Maria i wiele innych dzieci jej pokolenia musiały utracić. Praca nad rzeźbą jest już na zaawansowanym etapie. Po zaakceptowaniu projektu mogłam rozpocząć jej realizację i dziś popiersie jest już w odlewni. Przede mną jeszcze przygotowanie cokołu i montaż.
W Pani pracy ważne miejsce mają również plenery rzeźbiarskie i ceramiczne. Czy tworzenie w otoczeniu natury i innych twórców daje większe korzyści i satysfakcję niż działanie w zaciszu pracowni?
– To są właściwie dwa odrębne światy. Praca sam na sam z rzeźbą wymaga skupienia i pozwala wejść głębiej w cały proces twórczy. Dla mnie ta droga, poszukiwanie i samo tworzenie są czasami równie ważne, a nawet ważniejsze niż efekt końcowy. Bardzo lubię tę pracę w skupieniu i ciszy. Mam też szczęście, że tuż za płotem mam piękny las, więc na co dzień mogę żyć i pracować blisko natury. Bardzo cenię sobie ciszę tego miejsca i możliwość pracy w takim otoczeniu. Plenery są natomiast czymś wyjątkowym. W tym roku miałam okazję uczestniczyć w bardzo różnorodnych wydarzeniach – plenerze rysunkowym w Bułgarii, plenerze Land Artu w Toruniu oraz plenerze ceramicznym w naszym powiecie, w Pałacu w Chrzęsnem. Każdy z nich odbywał się w zupełnie innych, ale zawsze pięknych okolicznościach. Najcenniejsze są dla mnie jednak spotkania z ludźmi i innymi artystami. Wspaniale jest móc obserwować ich przy pracy, poznawać ich sposoby tworzenia, wymieniać się doświadczeniami, ale też po prostu razem pobyć i porozmawiać. Na plenerach często spotykają się osoby, które wcześniej się nie znały, a mimo to bardzo szybko okazuje się, jak wiele je łączy – nie tylko wspólna pasja, ale też podobna wrażliwość i sposób patrzenia na świat. Tam zawsze jest dużo emocji i rozmów. Powstają relacje, które później owocują kolejnymi spotkaniami, projektami i współpracą. Dlatego nie powiedziałabym, że plenery dają mi więcej satysfakcji niż praca w pracowni. One po prostu dają coś zupełnie innego. Jedno i drugie jest mi potrzebne.
Czterech Wieszczy – Biblioteka Publiczna w Radzyminie.
Jaki jest Pani największy, jeszcze niezrealizowany projekt marzeń?
– Jeśli chodzi o rzeźbę w przestrzeni publicznej, chciałabym kiedyś zrealizować projekt, który nie byłby związany wyłącznie z upamiętnieniem konkretnej osoby czy wydarzenia. Rzeźba w przestrzeni publicznej może opowiadać również o emocjach, o relacjach, o człowieku – może być pewną opowieścią albo zaproszeniem do refleksji. Marzyłaby mi się właśnie taka realizacja, która nie wskazuje jednej konkretnej postaci czy historii, ale skłania do zatrzymania się i zastanowienia nad człowiekiem w bardziej uniwersalnym znaczeniu. Myślę, że przestrzeń publiczna daje ogromne możliwości, żeby poprzez sztukę opowiadać o tym, co jest bliskie nam wszystkim.
Jak widzi Pani przyszłość tradycyjnej rzeźby w świecie, który coraz bardziej podąża w stronę sztuki cyfrowej i AI?
– Rzeźba będzie się zmieniać, tak jak zmienia się każda dziedzina naszego życia. Możliwości technologiczne stale się rozwijają. Dzisiaj projekt może stworzyć sztuczna inteligencja, a maszyna może go później wydrukować czy nawet wyciąć w kamieniu. Technologia może ułatwiać nam pracę i warto z tych możliwości korzystać. Jednocześnie ja nadal bardzo mocno wierzę w wartość pracy ludzkich rąk. Sama chętniej kupuję obraz namalowany przez człowieka niż wydrukowany, wybieram ceramikę wykonaną w małej pracowni czy manufakturze zamiast produkowanej masowo. Lubię mieć świadomość, że za przedmiotem stoi czyjaś praca, czas, doświadczenie i wrażliwość. Myślę, że technologia będzie coraz bardziej obecna w sztuce, ale to nie oznacza, że rękodzieło czy tradycyjne techniki stracą znaczenie. Ostatecznie mamy wpływ na to, czym się otaczamy i jakie wybory podejmujemy. Warto więc korzystać z nowych możliwości, ale jednocześnie świadomie kształtować swoje otoczenie – w zgodzie ze sobą i z tym, co jest dla nas ważne.
W ubiegłym tygodniu odbyło się posiedzenie Komisji Ochrony Środowiska Rady Miejskiej w Wołominie, które w całości zostało poświęcone tematowi składowiska nielegalnych odpadów niebezpiecznych, znajdującego się przy ul. Łukasiewicza 11.
W gronie uczestników tego spotkania znaleźli się oprócz wołomińskich radnych również przedstawiciele administracji rządowej i samorządowej, służb mundurowych, instytucji ochrony środowiska, przedsiębiorstw oraz organizacji społecznych. W posiedzeniu uczestniczyli m.in. Anna Brzezińska – członkini Zarządu Województwa Mazowieckiego, wicewojewoda mazowiecki Robert Sitnik, burmistrz Wołomina Elżbieta Radwan, radny Sejmiku Województwa Mazowieckiego Igor Sulich, zastępca dyrektora Departamentu Gospodarki Odpadami w Ministerstwie Klimatu i Środowiska Łukasz Turowski, dyrektor Departamentu Gospodarki Odpadami, Emisji i Pozwoleń Zintegrowanych Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego Marcin Podgórski, zastępca Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Marta Wojtaczka, kpt. Bartosz Błachnio z Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Wołominie, mł. insp. Andrzej Oleksiak – I zastępca Komendanta Powiatowego Policji w Wołominie, naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w Wołominie Tomasz Gumkowski, Bogdan Domagała z DJCHEM CHEMICALS POLAND S.A., członkowie Stowarzyszenia Zrównoważone Jutro, przedstawiciele rad sołeckich Duczki i Zagościniec.
Co zadziało się po czterech miesiącach?
Rozpoczynając dyskusję, przewodnicząca Komisji Ochrony Środowiska Monika Dubow odwołała się do poprzedniego posiedzenia komisji, które odbyło się w maju. Wskazała, że spotkanie to było związane z unieważnieniem przetargu na likwidację składowiska. Następnego dnia odbyło się posiedzenie u wojewody, podczas którego pojawiła się informacja o planowanym znalezieniu środków na zabezpieczenie problematycznego terenu. – Ja bym poprosiła o informację, jak się zmienił stan składowiska od 11 maja, czyli od czterech miesięcy. Czy są jakieś nowe wycieki, rozszczelnienia, uszkodzenia? Czy są pojemniki, których stan można określić jako krytyczny? Jak często dochodzi do uwalniania substancji do powietrza, gruntu albo wód? I czy obecne doraźne zabezpieczenia są wystarczające, jeżeli odpady mają pozostawać na tym miejscu przez kolejne miesiące? Kto odpowiada za trwałe zabezpieczenie stwierdzonych wycieków? – pytała na wstępie. W odpowiedzi przedstawiciele WIOŚ poinformowali, że od maja inspektorzy pojawiali się na terenie składowiska co najmniej dwa razy w tygodniu, natomiast w okresach upałów kontrole odbywały się codziennie. W tym czasie odnotowano kilka wycieków z różnych zbiorników. Zaznaczono, że trudno przewidzieć, kiedy i jak często będą występować kolejne takie zdarzenia, ponieważ pojemniki znajdują się na terenie składowiska od dawna, a upływ czasu wpływa na ich stan techniczny. Na pytanie o to, czy niektóre zbiorniki można określić jako będące w stanie krytycznym, odpowiedziano, że prawdopodobnie część z nich znajduje się w takim stanie, jednak na bieżąco są one zabezpieczane przez straż pożarną, przy udziale inspektorów ochrony środowiska. W przypadku wycieku stosowany jest sorbent, który ma ograniczyć rozprzestrzenianie się substancji. Jeżeli pojemnik jest na tyle uszkodzony, że wyciek może się utrzymywać, substancja jest w miarę możliwości przelewana do innego, znajdującego się na składowisku pustego pojemnika, który jest w lepszym stanie technicznym. (…)
Co z budową miejskiej toalety publicznej, która ma stanąć w centrum Wołomina, nieopodal przystanku kolejowego? Planowany termin zakończenia umowy ustalono na 15 grudnia 2026 r. Jak się dowiedzieliśmy, po uzyskaniu warunków technicznych dla przyłączy wodno-kanalizacyjnych oraz opracowaniu dokumentacji projektowej w tym zakresie stwierdzono konieczność doprecyzowania wcześniej przyjętych założeń. Na etapie wstępnych ustaleń zakładano możliwość wykorzystania istniejącej infrastruktury technicznej, jednak w toku prac projektowych ustalono, że niezbędne jest wykonanie nowych przyłączy wodno-kanalizacyjnych. (…)
